|
W NUMERZE:
|
DROGA KRZYŻOWA
I – Na śmierć wydany
Chrystusie, przyjmując wyrok, dobrowolnie nadałeś każdemu cierpieniu
ludzką twarz.
II – Obejmuje swój krzyż
Tak mało wiem o cierpieniu chorego dziecka, ale Ty dotykając swojego
krzyża, dotknąłeś i tej rany.
III – Pierwszy upadek
Twój upadek powinien uczynić mnie ostrożnym w pochopnym osądzaniu ludzi,
choćbym widział zaniedbanie czy nawet grzech...
IV – Spotkanie z Matką
Patrząc na Twoje spotkanie z Matką, myślę sobie, jak wielu przychodzi
z pomocą choremu dziecku.
V – Szymon
Szymonie nie mogłeś uciec od wątpliwości czy dobrze postępujesz? Nikt
z nas pracujących w tym szpitalu nie może także uciec przed nurtującym
go pytaniem: „Czy choroba i śmierć mają nadprzyrodzony sens?”
VI – Weronika
Być podobnym do Weroniki, to znaczy otrzeć z cierpiącej twarzy łzy, gdy
nikt nie chce tego uczynić...
VII – Drugi upadek
W tym bolesnym zdarzeniu chcesz mnie nauczyć, że aby powstać trzeba
zaufać, nawet wbrew nadziei...
VIII – Lament kobiet
Panie Jezu wybacz, że płacząc nad kimś cierpiącym nie myślę o nim ani
o Tobie, lecz pochłonięty jestem swoimi życiowymi klęskami ...
IX – Trzeci upadek
Panie mój, ten upadek był konieczny, abym zrozumiał, że rozpacz
poprzedza ostateczne nawrócenie do Boga i tryumf nadziei, potem są tylko
łzy szczęścia...
X – Obnażenie
Obecność przy cierpiącej osobie bezlitośnie obnaża we mnie dobro i zło
mojego postępowania ...
XI – Przybicie do krzyża
Kiedy patrzę na Ciebie przybijanego do krzyża myślę sobie, że tak trudno
jest zapomnieć o swoim bólu i wówczas pamiętać o innych, tak jak Ty
pamiętałeś...
XII – Śmierć
Panie Twojej śmierci nie da się zrozumieć, ale z każdą śmiercią
człowieka, którego znałem i szczerze kochałem, umiera także część mojej
osoby...
XIII – Zdjęcie z krzyża
Domyślam się, co mogła czuć Matka Twoja, gdy zobaczyła Twoje martwe
ciało. Ja po śmierci znajomych osób odczuwam zawsze bezsilność, choć
ufam Bogu, w milczeniu cierpię, a w samotności czasem płaczę. ..
XIV – (złożenie do grobu)
Panie Jezu, wielu ludzi boi się grobu, ale grób nie zadaje bólu zmarłym
tylko żywym. Daj łaskę nadziei, że życie nie kończy się z chwilą
śmierci, ale zmienia się i staje piękniejszym.
Ks. Lucjan Szczepaniak SCJ
(Kraków) |
